25 jaar

Natuurlijk weer veel te laat klap ik mijn laptop dicht. Ik moet mijn bed in want morgen staat er een lange werkdag voor de boeg. Omdat ik moet slapen van mezelf kom ik natuurlijk niet gelijk in slaap en val ik uiteindelijk pas tegen één uur in de nacht in slaap. Voor mijn gevoel heb ik ongeveer vijf minuten geslapen als de pager mij wakker maakt. Het blijkt twee minuten voor drie te zijn dus ik heb er ongeveer twee uur nachtrust op zitten. Ik kijk op het scherm en zie dat we richting een buurgemeente moeten voor een grote brand. Onze tweede tankautospuit is opgeroepen en het groot watertransport vanuit een post in een andere regio. Een vreemde constructie lijkt me dit maar ik heb weinig tijd om er verder over na te denken want ik moet vlug richting de kazerne. De gebruikelijke rituelen volgen elkaar snel op: vlug aankleden, de trap af rennen, slippers aan, de deur met een klap achter me dicht en vlug de auto in naar de kazerne. Op de kazerne is de functie van chauffeur nog vrij dus besluit ik om dit plekje te vullen op de tankautospuit. Diverse collega's weten inmiddels al welk pand er in brand staat. Het blijkt een partycentrum te zijn waar ik zelf ook diverse malen ben geweest om te eten of te bowlen. We stappen op de tweede tankautospuit en ik zet de wagen in beweging. Ondanks dat het een eindje rijden is weet ik feilloos de weg te vinden. Halverwege de rit zien we in de verte al een oranje gloed in het donker van de nacht. Het pand brand als een fakkel en er worden inmiddels nog meer voertuigen opgeroepen om naar het brandadres te komen. Als we ter plekke komen kunnen we eerst nog even rustig aan doen want het groot water transport wat we nodig hebben komt uit de andere regio en is nog wel even onderweg. We hadden in dit geval misschien toch beter ons eigen groot water transportsysteem mee kunnen nemen maar deze is niet gealarmeerd door de meldkamer. We overleggen en bekijken alvast een goede locatie waar de pomp zo meteen het water in kan. Terwijl we met onze zaklampen in het water schijnen zien we een grote roofvis doodstil liggen. Waarschijnlijk wacht hij totdat er een prooi langskomt. Dat we hem in de ogen schijnen lijkt hem niet uit te maken want hij verroert zich niet. We demonteren een hekje en inmiddels arriveert het transsportsysteem. Mijn taak is om met twee collega's de pomp in het water te gooien en daarna het systeem op te starten. Terwijl het haakarmvoertuig de slang gaat uitrijden begin ik alvast langzaam met het vullen van de dikke slang met water. Ik kan de slang tot aan het eind van de straat volgen dus tot zover kan ik alvast vullen. Even later hoor ik op de portofoon dat het verdeelstuk is aangesloten en kan ik de slang helemaal op druk zetten. Onze taak is gedaan en ik wandel nog even naar het water om te kijken of de grote roofvis er nog ligt. Hij is verdwenen…de grote plons van de pomp was toch iets teveel herrie voor hem. Vanaf de plek waar de pomp staat kan ik vanaf het bruggetje de brand goed bekijken. We staan alleen onder de wind en mogelijk zit in het pand nog asbest verwerkt en dat kan zeer gevaarlijk zijn voor onze gezondheid. Daarom laten we de pomp draaien en verplaatsen we naar de voorkant van het brandende pand. Mogelijk kunnen we nog collega's ondersteunen bij het tegen houden van deze enorme brand. Het worden spannende uren!  

Het ene na het andere pand van het partycentrum moeten we prijsgeven aan de vlammen. Een binneninzet is veel te gevaarlijk voor ons dus we richten ons op het bestrijden van de brand vanaf de buitenzijde. Een woning die vlakbij het partycentrum staat wordt ook ernstig bedreigt door het vuur. Alles op alles wordt gedaan om deze woning te behouden en dat lukt gelukkig. De klok tikt door en ik zie dat het al zes uur in de ochtend is. Om acht uur moet ik op mijn werk zijn om een leergang voor te bereiden op een praktijktoets Offensief Buiten. Deze inzet tactiek passen we inmiddels al uren toe in de praktijk bij deze brandinzet. Ik kan me dus geen betere voorbereiding wensen om straks met dit praktijkverhaal de les te ondersteunen. Ik overleg met de bevelvoerder dat ik afgelost wil worden en hij vind het goed dat ik een collega bel. Ik bel mijn grote vriend en maatje op die net is verhuist naar een ander dorp maar nog wel bij ons korps zit en vraag hem om mij over te komen nemen. Hij is direct bereid en komt zo snel mogelijk naar ons toe. Inmiddels hebben we de taak gekregen om alle bluspakken van de collega's die ook afgelost gaan worden te reinigen. We hebben een soort wasstraat gemaakt waar alles gespoeld en schoongemaakt kan worden om vervuiling in de voertuigen en kazerne's te voorkomen. Ik spreek een collega uit de andere regio aan omdat ik hem herken van de opleiding bevelvoerder die we samen hebben gevolgd. We halen herinneringen op en als hij vraag hoelang ik inmiddels al bij de brandweer zit kom ik er achter dat dit vandaag precies 25 jaar geleden is. Op 1 oktober 2000 ben ik officieel in dienst gekomen. Wat heb ik inmiddels al veel dingen meegemaakt in dit prachtige vak. Ik wordt afgelost door mijn vriend en rij in de ochtendschemering naar de kazerne. Het wordt een hele lange zware dag besef ik me opeens want vanavond staat er ook nog een lesavond op een kazerne in het midden van het land op de planning. Thuis nog even douchen en dan naar het opleidingscentrum om de nieuwe brandweermensen in opleiding weer mee te nemen in mijn ervaringsverhalen en de lesstof. In de middag halen ze allemaal de praktijktoets en ik ben weer tevreden over dit resultaat. Aan het eind van de middag stap ik in de auto en vertrek naar het midden van het land om daar nog een leergang Oefenleider op te gaan starten. Ik eet wat in de stad vlakbij de kazerne waar ik les moet geven. De moeheid is al goed in mijn lijf te voelen maar nog een avondje doorpakken. Het wordt een leuke lesavond waarin ik opnieuw collega's mag meenemen in de lesstof. Met de ervaring van 25 jaar in mijn rugtas is er altijd wel een praktijkvoorbeeld te vinden die past bij het lesonderwerp. Rond half elf in de avond stap ik weer in mijn werkauto en vertrek richting huis. Een beetje slaperig ben ik wel maar met het raampje een beetje open hou ik het wel wakker. Als ik rond kwart over elf het dorp in rij gaat de pager aan mijn broeksriem af. Er wordt een buitenbrand gemeld dus in plaats van dat ik naar huis rij ga ik richting de kazerne. Op de kazerne zie ik dat ik niet ben ingedeeld door het systeem en dat is eigenlijk maar goed ook. Na bijna 22 uur op mijn benen te hebben gestaan is het misschien maar beter om mijn bed in te duiken. Als ik thuis kom laat ik het nog eens allemaal tot me doordringen. Al 25 jaar in dit prachtige vak wat uiteindelijk ook mijn beroep als docent is geworden. Elke dag mag ik nog genieten van de uitrukken en het lesgeven. Vandaag op deze jubileumdag heb ik er zelfs 22 uur achter elkaar mee bezig mogen zijn. Ik voel aan mijn lichaam dat je er ook wel heel moe van kan worden. Misschien is het wel een idee om de inmiddels ruim tachtig verhalen te gaan bundelen in een boek. Het komende jaar maar eens in verdiepen of dit mogelijk is. Nu eerst naar bed.