De tweede keer

Het is zaterdagavond rond tien uur als ik thuis kom van een verjaardag. Er verschijnt een berichtje op mijn mobiel van mijn grote vriend en collega van de brandweer. Er is weer brand bij een groot cateringsbedrijf in een naburige gemeente. De vorige keer was in 2023 op mijn verjaardag en ik schreef er een blog over (Verjaardag). We hebben kort app-contact en verwachten dat we bij dit incident ook nog wel een rol gaan krijgen. Nog geen kwartier later gaat de pager en worden we net als de vorige keer weer met ons groot watertransport gealarmeerd om water te komen leveren voor een constante blussing. Op de kazerne ga ik mee als bijrijder op het haakarmvoertuig. Tijdens het aanrijden richting het incident heb ik overleg met de bevelvoerder van onze tankautospuit waar we de dompelpomp te water gaan laten om de voertuigen bij het incident van water te voorzien. De leidinggevenden die al op het incident terplekke zijn hebben daar al een goed beeld van en we worden naar een water in de buurt van de brand gestuurd. Hier gaan we aan de slag en zetten de dompelpomp van het voertuig af en maken alles klaar om de dikke slang uit te gaan rijden. Bij het uitrijden van de slang moet je telkens bedenken wat het betekent voor de omgeving als de komende uren een hele dikke slang over de weg gelegd wordt. Vrachtwagenschauffeurs en publiek wordt geadviseerd snel hun voertuig weg te zetten voordat we water op de slang gaan zetten. Bij een kruispunt vlakbij de brand besluiten we de slangenbruggen neer te gaan leggen zodat andere (brandweer)voertuigen nog over de slang kunnen. Na wat puzzelen en hard werken ligt de dikke slang over een lengte van 500 meter klaar om gevuld te gaan worden. We maken via de portofoon contact met de chauffeur die bij de dompelpomp staat en geven de opdracht om de waterdruk op te gaan voeren zodat heel de slang gevuld wordt.

Ik weet dat als de slang helemaal is gevuld en ingezet is dat de chauffeur en bijrijder van het haakarmvoertuig vaak bij de dompelpomp terecht komen om de situatie in de gaten te houden. Dat is ongeveer 500 meter bij de brand vandaan en buiten de drukte van het blussen. Daarom geniet ik nog even van het moment dat ik tussen de collega's op de incident locatie ben. Ik spreek kort met de officier van dienst die ook een vriend is en ik ken één van de leden van het drone-team, die uit een andere regio komt, ook goed en maak een kort praatje. Daarna zijn we de eerste die gebruik maken van de verzorgingsunit, die net ter plaatse is, en gaan met voldoende proviand richting de dompelpomp. De collega's die daar nog staan lossen we af en ze gaan met elkaar ook even uitrusten en wat te eten en drinken halen.

Via de portofoon kunnen we volgen hoe de brand zich ontwikkeld en of de bluspogingen effect hebben. Er meld zich een touringcarchauffeur die zijn bus elders heeft geparkeerd maar met zijn privé voertuig niet over de dikke slang kan om naar huis te gaan. Onze dikke slang ligt voor de uitrit van het bedrijf langs en het water kan er niet even vanaf. Helaas zal de man moeten wachten tot wij gaan inpakken. Na ongeveer vier uur ingezet te zijn geweest is de brand zover onder controle dat ons water niet meer nodig is. Als brandweer hebben we keihard gewerkt om ook deze brand onder controle te krijgen. De vorige keer is het gehele pand afgebrand. Nu heeft de brand voornamelijk gewoed in de grote loods van het bedrijf. Bij daglicht zal de schade pas echt goed zichtbaar worden. We zetten de dompelpomp uit en we koppelen de dikke slangen van elkaar af zodat het water weg kan lopen. Zodra het kan rijd de chauffeur die al zolang staat te wachten voorzichtig over de slang en gaat naar huis. We halen het haakarmvoertuig op en gaan aan de slag om de slangen met behulp van het systeem weer in de haakarmbak te leggen. Het is zondagmorgen vier uur als we weer richting de kazerne van onze eigen gemeente rijden. Met elkaar hebben we weer een grote klus geklaard. Thuis spring ik nog even onder de douche en kruip daarna tevreden mijn bed in.